Bielactwo

Bielactwo, znane również jako albinizm, jest to schorzenie skóry, które charakteryzuje się utratą pigmentu, co prowadzi do pojawienia się białych plam na skórze. Bielactwo to choroba dermatologiczna, która dotyka dzieci, jak i dorosłych. Chociaż nie jest bolesna, może znacząco wpływać na psychikę i samoocenę Pacjenta. Schorzenie może pojawić się w każdym wieku, jednak najczęściej diagnozowane jest u osób pomiędzy 10. a 30. rokiem życia.

Przyczyny bielactwa mogą być różne. Bielactwo wrodzone spowodowane jest przez czynniki genetyczne. Do rozwoju bielactwa może dojść również z powodu zaburzeń funkcjonowania układu odpornościowego oraz nerwowego. Odbarwienia na skórze mogą pojawiać się na skutek niszczenia komórek wytwarzających melaninę. W takim przypadku mówi się o bielactwie nabytym.

Charakterystycznym objawem bielactwa są symetryczne kredowo-białe plamy – wyraźnie odgraniczone od reszty skóry. Zmiany chorobowe są zlokalizowane w różnych miejscach na ciele i powstają na skutek zaburzenia melanogenezy. Plamy bielacze, inaczej plamy depigmentacyjne lub plamy odbarwieniowe, nie są bolesne ani nie powodują świądu.

Leczenie bielactwa zwykle obejmuje terapię światłem oraz stosowanie miejscowo leków, na przykład glikokortykosteroidów czy inhibitorów kalcyneuryny. W niektórych przypadkach stosowana jest również fototerapia, której celem jest pobudzenie procesów repigmentacji skóry. W wybranych sytuacjach wykorzystywana może być także laseroterapia. Dobór odpowiedniej metody leczenia wymaga konsultacji z dermatologiem i zależy od rodzaju oraz rozległości zmian skórnych.